Powołania

Archiwum 2021

1(147)2021

Ład i porządek w życiu konsekrowanym

 

  • Ks. Tomasz Jaklewicz
    Reguła w świecie bez reguł
    Życie łatwo przeistacza się w chaos. Od zagubienia, nerwowości czy wręcz szaleństwa ocalić nas może porządek. Inspiracją dla poszukiwania ładu w świeckim życiu chrześcijan mogą być stare reguły zakonne. Kto chce konsekwentnie i wiernie żyć Ewangelią odnajdzie w nich bezcenną podpowiedź.
  • Bp Ángel Garachana Pérez CMF
    Osobisty projekt życia
    Tekst przygotowany przez ordynariusza diecezji San Pedro Sula, przewodniczącego Konferencji Biskupów Hondurasu, wcześniej przełożonego prowincji kastylijskiej misjonarzy klaretynów, profesora teologii i wieloletniego formatora seminarzystów, w sposób przystępny i klarowny wyjaśnia dlaczego i jak należy przygotować i praktykować osobisty projekt życia duchowego.
  • Marian Dziubiński SDB
    Osobisty program życia
    Zakorzenione w nauczaniu Kościoła i tradycji salezjańskiej teoretyczno-praktyczne opracowanie podstaw doktrynalnych i psycho-społecznych, metodologii przygotowania, przebiegu opracowania, praktycznej realizacji i weryfikacji osobistego projektu życia duchowego.
  • Marta Emilia Raducha FMA
    Projekt wspólnotowy – praktyka wierności prowincji, Zgromadzeniu i Kościołowi
    Podstawą projektu wspólnotowego jest dzielenie się darem powołania jako dynamiką życia. Jego decydującym aspektem nie jest ani planowanie, ani skuteczność w realizowaniu zadań. Istotne jest dzielenie się z braćmi prawdą o sobie w otwartym dialogu, wspólne rozeznawanie oraz poszukiwanie komunii. Wówczas może on przyczynić się do poprawy jakości życia i skutecznie ożywić relacje, wiarę, poziom komunikacji i realizację misji wspólnoty.
  • Jacek Dembek CSsR
    Senza soldi non si cantano Messe. Ekonomia w życiu konsekrowanym
    Jedną z trudniejszych do uporządkowania dziedzin życia konsekrowanego jest jego ekonomia. By to sobie uświadomić, wystarczy lektura hasła „Povertà” w Dizionario degli Istituti di Perfezione (t. VII, Roma 1983, kol. 245-410). W mijającej dekadzie ukazały się trzy watykańskie dokumenty podejmujące to zagadnienie, w których wspomina się również o planowaniu, wyrażanemu w formie rocznych budżetów, będących wyrazem kolegialności i współodpowiedzialności oraz okazją przyjrzenia się rzeczywistym wartościom kierującym życiem wspólnoty.

Świadectwa

  • Dominika od Królowej Pokoju OCPA
    O roli planu dnia w dążeniu do doskonałości. Refleksje siostry klauzurowej
  • Marianna Gromadzka, Kapucynka NSJ
    Elementy projektu wspólnotowego

Studia

  • Dariusz Matuszewski
    Kościół obrazem Chrystusa (2 Kor 3, 18)
    Chrześcijanin ma nie tylko „wpatrywać się” w Chrystusa, ale także Go „odbijać”. Kościół jest „listem Chrystusowym” pisanym na „żywych tablicach ludzkich serc”. Chrześcijańska „twarz” nie może być zakryta, ale musi być nieustannie widoczna, ponieważ „odzwierciedla chwałę Pana” i w każdej chwili ma „głosić” prawdę o Bogu. To „odzwierciedlanie” polega na głębokim przeobrażaniu wnętrza człowieka. Chrześcijanin staje się obrazem Chrystusa, a poprzez Chrystusa upodabnia się do Boga. Wymaga to całkowitego przyjęcia Syna Bożego i uczynienia Go sensem i celem swojego życia.

Recenzje

  • Bp Ignacy Dec
    Ks. Stanisław Kowalczyk, Rozważania w kręgu słowa Bożego
    , część 3; Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, Lublin-Sandomierz 2020, ss. 200.
  • Redakcja
    Ks. Jerzy Machnacz, Bóg w ramionach i sercu człowieka. Adwent i Boże Narodzenie,
    Paulinianum, Jasna Góra 2020, ss. 257.

 

 

 

2(148)2021

Muzyka i śpiew w życiu konsekrowanym

 

  • Manuel Romero TOR
    Estetyka czy statyka. Spojrzenie na piękno w życiu zakonnym
    Z naśladowania Chrystusa wypływa piękno, a w głoszeniu królestwa Bożego objawia się estetyka. Estetyka i piękno mają dużo wspólnego z miłością i odwagą posłanych. Tam gdzie uczniowie są otwarci, tam pojawia się sztuka; natomiast tam gdzie jest bezruch i przeszkadzanie, tam wpada się w rutynę i „statyczność”, która ma niewiele wspólnego z cnotą stałości.
  • Bernard Sawicki OSB
    Muzyka jako droga duchowa
    Niezwykle interesującą prezentacja związku muzyki z duchowością religijną, zakorzeniona w literaturze przedmiotu i osobistym doświadczeniu, przygotowana dla osób konsekrowanych przez byłego opata tynieckiego (2005-2013) i wybitnego muzyka, absolwenta Akademii Muzycznej w Warszawie (fortepian) i PAT w Krakowie, profesora Anselmianum i Teresianum w Rzymie (duchowość sztuki, kierownictwo duchowe), autora porywających publikacji i koncertów muzycznych. Chociaż autor jest wybitnym znawcą i pasjonatem chorału gregoriańskiego, śpiewu liturgicznego i muzyki organowej, jego rozważania nie dotyczą wprost muzyki i śpiewu liturgicznego, lecz muzyki jako takiej, sztuki, która towarzyszy człowiekowi od zarania jego dziejów i właśnie poza kontekstem liturgicznym jawi się jako niedoceniana sojuszniczka duchowości.
  • Dominik Jurczak OP
    Śpiew i muzyka w życiu konsekrowanym
    Muzyka i śpiew od zawsze są częścią ludzkiego życia, towarzyszą momentom, które uznajemy za ważne. Współczesny problem odnoszący się do muzyki i śpiewu w życiu konsekrowanym mniej dotyczy formy: czy jest to śpiew gregoriański, czy nowo powstałe kompozycje, a bardziej spraw zasadniczych: czym w ogóle dla chrześcijanina powinna być muzyka i śpiew. Muzyka i śpiew, nie tylko liturgiczny, mają pomagać wybrzmieć Słowu. Jeśli zagubimy prymat Słowa, nadającego sens naszemu życiu, pozostanie nam jedynie kręcić się wokół siebie, poszukując coraz nowszych form samozadowolenia.
  • Małgorzata Borkowska OSB
    Gregorianka, nasza modlitwa
    Powołując kogoś do chóru zakonnego, Bóg wcale nie uważa za konieczne obdarzyć go słuchem absolutnym. W chórze się nie koncertuje, ale modli. Podczas koncertu jakiekolwiek uchybienie perfekcji jest klęską; podczas modlitwy jest uchybieniem, które nie odbiera modlitwie jej wartości. Chór zakonny to nie chwilowe zbiorowisko śpiewaczek. Chór to wspólnota. Śpiew modlitewny jest tak spokojny, jakby już rzeczywiście „był w niebie” i nic więcej nie widział, ani nie chciał widzieć, jak tylko chwałę Pana. Pierwszą i podstawową pieśnią chwały, płynącą od wspólnoty, jest cierpliwa miłość, która w niej powinna panować.
  • Nikodem Kilnar OSPPE
    Muzyka na Jasnej Górze
    Jasna Góra każdego dnia gromadzi pielgrzymów, którzy uczestniczą w celebracjach liturgicznych, którym wciąż i nieustannie towarzyszy muzyka. Życie liturgiczne i muzyczne poprzez działalność licznych zespołów wokalnych i instrumentalnych koncentruje się wokół Tej, co Jasnej broni Częstochowy. Podejmowane inicjatywy promujące muzykę dawną, przede wszystkim kompozytorów miejscowych – członków kapeli jasnogórskiej, jak i innych muzyków polskich, tworzą niepowtarzalny klimat sanktuarium jasnogórskiego, w którym człowiek odnajduje harmonię z Bogiem poprzez piękno, które On stworzył. Niech Jasnogórska Królowa Polski ogarnia nas wszystkich płaszczem swojej opieki.
  • Julita Zawadzka MSF
    Muzyka w życiu osoby konsekrowanej
    Świadectwo głęboko przeżywanej relacji między wiarą i muzyką siostry Julity Zawadzkiej ze zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, której klip „Nocą” (2017) osiągnął na Youtube ponad 100 tys. wyświetleń. Nagrała dwie płyty: „Do światła z ciemności” (2018) i „Ześlij wiatr” (2019). Występuje m.in. podczas Dni Kultury Chrześcijańskiej i koncertów ewangelizacyjnych w parafiach. Na co dzień uczy w szkole podstawowej im. bł. Bolesławy Lament w Białymstoku.
  • Anna Bałchan SMI
    Między niebem a ziemią
    Świadectwo siostry Anny Bałchan ze Zgromadzenia Sióstr Marii Niepokalanej, teologa, terapeutki, prezesa założonego przez nią Stowarzyszenia PoMOC dla Kobiet i Dzieci, które stały się ofiarami przemocy, handlu ludźmi lub prostytucji. W ramach jego działalności statutowej koncertuje, uczestniczy w różnego typu zlotach młodzieżowych, rekolekcjach i konferencjach. W 2011 wraz z zespołem Siostra Anna i Przyjaciele nagrała płytę „Panie, naucz mnie”, a w 2020 płytę „Korzenie” jako cegiełkę na budowane przez nią Centrum Rozwojowo-Opiekuńcze im. św. Józefa – żłobka i przedszkola, w którym wolontariuszami mają być zarówno rodzice jak i seniorzy. Jej ostatni raperski klip w ramach „Beef z koronawirusem #hot16challenge2” dla fundacji Siepomaga.pl obejrzało na YouTube blisko 17 tys. osób.
  • Robert Wawrzeniecki OMI
    Aktualne wytyczne dla formacji mniszek klauzurowych. Część druga
    Refleksje sekretarza wykonawczego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce na marginesie dokumentu Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego „Sztuka poszukiwania oblicza Boga. Wytyczne dla formacji mniszek kontemplacyjnych” (21.11.2019). Jest to kolejny dokument na temat mniszego życia kontemplacyjnego w ostatnim czasie. Jego tłumaczenie ukazało się w tym roku w Wydawnictwie Niepokalanów.

Recenzje

  • Bp Ignacy Dec
    THEOFOS. Czasopismo teologiczno-filozoficzne
    , Sekcja filozofii. Patronat – Polskie Towarzystwo Teologiczne, Kraków 2020, nr 6, ss. 302.
  • Ks. Krzysztof Moszumański.
    Bp Ignacy Dec, Siejba słowa
    , t. LV: Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym, cz. III: Homilie i rozważania z trzeciego kwartału roku 2018, Świdnica 2020, ss. 416.
  • Ks. Krzysztof Moszumański.
    Bp Ignacy Dec, Siejba słowa
    , t. LVI: Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym, cz. IV: Homilie i rozważania z czwartego kwartału roku 2018, Świdnica 2020, ss. 500.

 

 

 

3(149)2021

Dobre i złe milczenie

 

  • Izydora Dąmbska
    Milczenie jako wyraz i jako wartość
    Zjawisko milczenia, życiowo doniosłe i psychologicznie skomplikowane, zwłaszcza w czasach tak krzykliwych jak obecne, rozpatrywać można w jego funkcji poznawczej, prakseologicznej i aksjologicznej. Milczenie może być sposobem komunikowania myśli, najczęściej środkiem ekspresji emocjonalnej. Może się też okazać niezbędnym warunkiem skutecznego działania. W służbie dobra moralnego milczenie może być obowiązkiem lub cnotą, a także występkiem w sytuacji, gdy mówić należy.
  • Mateusz Kolbus EC
    Milczenie a słowo – wiecznotrwała relacja
    Słowo nas kształtuje, a osoba wypowiada się poprzez słowo. Przez nie ujawniamy, kim w istocie jesteśmy i dajemy światu swoją osobistą jakość. Jednak do duchowego wzrostu konieczne jest świadome powstrzymywanie się od mówienia. Milczenie wycisza namiętności, sprzyja osiągnięciu skupienia, napawa wewnętrznym pokojem, pozwala przeniknąć istotę rzeczy, jest duchową atmosferą ułatwiającą spotkanie z Bogiem. Milczenie ukrywa w swojej głębi tajemnicę Bożej obecności, a ślady tej obecności dostępne są dla nas w prawdzie słowa. Milczenie jest najpełniejszą ekspresją Bożego Słowa i dlatego zawsze powinno być ukierunkowane na Boże Słowo.
  • Marek Jeżowski CMF
    Między słowem a milczeniem
    Jest słowo dobre i jest słowo złe. Jest milczenie dobre i jest milczenie złe. Nie milczy ten, kto co prawda nie wypowiada ustami ani jednego słowa, ale rozmawia z innymi za pomocą języka migowego, listów, poczty elektronicznej, sms-ów, blogów, tweetów itp. To zrozumiałe. Ale nie jest już oczywiste, czy można przypisać postawę skupionego słuchacza – uważaną za warunek konieczny dobrego milczenia – milczącym obserwatorom mediów, biernym odbiorcom nie zabierającym w nich głosu. Słuchanie już dawno przestało być wystarczającym warunkiem dobrego milczenia. Czy nie należałoby raczej mierzyć wartości milczenia wielkością empatii?
  • Maciej Pawlik OSB
    W poszukiwaniu sensu większego od doczesności. Postawa milczenia w Regule św. Benedykta
    Milczenie jest przede wszystkim cnotą, która charakteryzuje człowieka roztropnego. Nie jest rzeczywistością samą w sobie, ale jest podporządkowane najważniejszym celom życia duchowego. Jest to postawa czujności, która charakteryzuje człowieka dojrzałego, zdecydowanego podążać drogą cnoty, pragnącego żyć na miarę ideału Ewangelii. Toteż świadom kondycji ludzkiej natury, św. Benedykta przestrzega mnichów przed wielomówstwem, które może stać się okazją do grzechu i duchowego regresu.
  • Marian Zawada OCD
    Zrodzeni z milczenia Boga
    Będziemy sądzeni za bezużyteczne słowa i analogicznych sankcji powinniśmy się spodziewać za bezużyteczne milczenie. Zarówno historie zbyt długiego języka, jak i historie zbyt długiego milczenia, mają podobny dramatyczny finał. W rozmowach, dyskusjach, bijatykach słownych chętnie sięga się po miecz słów, ale wtedy leje się krew, często krwawią przebijane, pokiereszowane serca. Milczenie zaczyna pełnić swą właściwą rolę, gdy człowiek uświadomi sobie, że jego złe słowo zabija i sieje kłamstwo. Ale nie wystarczy milczeć. Kłamliwemu słowu należy z całą siłą przeciwstawiać prawdę. Dobre słowo buduje więzi społeczne, a dobre milczenie stanowi najbardziej dynamiczną formę wolności duchowej.
  • Dariusz Matuszewski
    Mowa i milczenie w wybranych tekstach nowotestamentowych
    Pismo Święte pokazuje, że milczenie i mowa mogą mieć różne odcienie. Milczenie Jezusa odnotowane w Ewangeliach jest równie wymowne, jak słowa przez Niego wypowiadane. Przejmujące jest milczenie Chrystusa podczas przesłuchań przed Wysoką Radą, Herodem i Piłatem, ale też po zaparciu się Piotra. Tymczasem Bóg kieruje swoje słowo do każdego człowieka. Ewangelie ukazują także złą stronę milczenia, które może być, jak w przypadku przeciwników Jezusa, przejawem niechęci, otwartej wrogości, zajadłej nienawiści.
  • Ks. Jerzy Machnacz
    Milczenie Boga i człowieka. Zamyślenia metodologiczne, teologiczne, antropologiczne
    W ostatnim czasie zwrócono w religii uwagę na milczenie Boga i człowieka. We Freiburgu (2021) ukazała się praca Klausa Bergera Schweigen. Eine Theologie der Stille, poświęcona teologii milczenia, a w Krakowie (2020) książka Doroty Szczerby Wielka Cisza, podejmująca tajemnicę adoracji. Niżej przeprowadzone opisy pragną jedynie w sposób zarysowujący zwrócić uwagę na: 1) Metodologię prowadzenia dorzecznych opisów fenomenu milczenia, 2) Majestat Stwórcy i wynikające z niego milczenie, 3) Powody milczenia człowieka przed Bogiem oraz 4) Milczenie w liturgii Wielkiego Piątku.
  • Ks. Marek Tatar
    Św. Józef inspiratorem milczącej kontemplacji
    Zagubienie człowieka w rzeczywistości nacechowanej subiektywizmem i skrajnym indywidualizmem, domaga się wyjaśnienia zasadniczych pojęć milczenia i ciszy oraz ich wzajemnej zależności. Bardzo istotne jest też rozróżnienie zewnętrznego i wewnętrznego wymiaru milczenia, oraz jego pozytywnego i negatywnego znaczenia. Są to podstawowe kwestie pozwalające uporządkować rozumienie natury milczenia. W chrześcijańskiej interpretacji milczenia szczególną wymowę ma milczenie św. Józefa.

 

 

 

4(150)2021

Św. Dominik Guzman i bł. Edmund Bojanowski

 

  • Sadok Barącz OP
    Założyciel Zakonu Kaznodziejskiego
    Tekst opisuje społeczno-religijne tło powstania zakonu kaznodziejskiego, rozpoznanie przez św. Dominika jego szczególnego powołania w Kościele, charyzmatu założycielskiego i ukonstytuowanie się pierwszej wspólnoty oraz rozesłanie pierwszych dominikanów z misją głoszenia słowa Bożego na całym świecie. Jest to opracowanie przygotowane przez Sadoka Barącza, historyka i generalnego kaznodzieję zakonu, rówieśnika Edmunda Bojanowskiego.
  • Sławomir Brzozecki OP
    Święty Dominik
    Św. Dominik nie pozostawił po sobie kazań, ani pism teologicznych, a cała wiedza o nim pochodzi z dzieł napisanych przez pierwsze pokolenie jego duchowych synów. Biografowie podkreślają, że jego życie ukrywa się za dziełami, które stworzył. Przeznaczony przez rodziców do stanu kapłańskiego, powołany do grona kanoników katedralnych przez biskupa Osmy, podejmuje u jego boku dzieło pokojowego nawracania heretyków słowem i przykładem transparentnego życia. Widząc w tym swoje szczególne powołanie w Kościele, gromadzi wokół siebie kapłanów obdarzonych podobnym charyzmatem. Wraz z nimi, zaufawszy bezgranicznie Bożej Opatrzności i orędownictwu Matki Bożej, powołuje do istnienia Zakon Kaznodziejski, wiarygodne źródło wiedzy o nim samym.
  • Dariusz Kowalski OPs, Jacek Wierzbicki OPs
    Dominik Guzman – święty kaznodzieja
    Proste i szczere świadectwo fascynacji osobą i działalnością świętego Dominika przelane na papier przez dwóch świeckich dominikanów. Opracowanie dokonane niewątpliwie pod wpływem lektury książek Legendy Dominikańskie Jacka Salija i Święty Dominik Jana Andrzeja Spieża oraz niektórych witryn internetowych
  • Czesław Ryszka
    Apostołowie Niepokalanej: Edmund Bojanowski i Maksymilian Kolbe
    Na początku i pod koniec XIX wieku przyszło na świat dwóch charyzmatycznych geniuszy, których w następnym stuleciu Kościół wyniósł na ołtarze, a w sierpniu tego roku przypada 150. i 80. rocznica ich śmierci. Obaj bezgranicznie zaufali Bożej Opatrzności. Obaj byli wielkimi czcicielami Maryi Niepokalanej i gorliwymi krzewicielami jej kultu. Bł. Edmund Bojanowski i św. Maksymilian Maria Kolbe nie przestają fascynować głębią swej duchowości, umiejętnością przewidywania, odwagą w podejmowaniu trudnych wyzwań i wytrwałością w realizacji rozpoczętych działań.
  • Katarzyna Dudko SBDNP
    Kobieta kapłanka i świecki błogosławiony czyli rzecz o roli kobiety w życiu Edmunda Bojanowskiego
    Często ci, których obdarzamy zaufaniem, zawodzą. Są jednak przykłady ponadczasowe – święci i błogosławieni. Obdarowani licznymi talentami mogli podbijać świat, lecz był powód, wobec którego te możliwości straciły swój blask – Chrystus. Do ich grona należy bł. Edmund Bojanowski. Miał ogromne szanse, by w środowisku współczesnych mu twórców literatury, zająć elitarne miejsce. W jego życiu zwyciężyły wartości ponadczasowe i przykład, który pociągnął go na głębiny ofiarowania siebie innym. Odkrył godność i wartość życia ludzkiego, które chciał chronić w duszach od najmłodszych lat. Był kimś wyjątkowym – dzięki kobietom i dla kobiet. Może być doskonałym przewodnikiem i autorytetem na drogach poznawania godności osoby, godności kobiety.
  • Ks. Kazimierz Panuś
    Patron czasu pandemii – bł. Edmund Bojanowski
    Obok czczonych w całej Europie patronów osób dotkniętych zarazą – świętych Sebastiana, Rozalii i Rocha, na szczególną uwagę zasługuje działalność Edmunda Bojanowskiego pośród dotkniętych epidemią cholery rodaków, a przede wszystkim przemyślana i dobrze zorganizowana opieka nad bezdomnymi dziećmi osieroconymi przez ofiary pandemii. Założony przez niego w Gostyniu instytut miał stać się dla nich prawdziwym domem i szkołą przyszłości.
  • Mirosław Pamuła
    Św. Teresa od Jezusa – mistrzyni pokory
    Pokora jest fundamentem modlitwy. Kontemplacja Chrystusowego człowieczeństwa, miłości Zbawiciela objawionej w tajemnicy Krzyża, prowadzi do pokory wspartej na dwóch filarach: poznania w świetle Bożej prawdy wielkości Boga i poznania wielkości własnej duszy. Będąca w swej istocie „chodzeniem w prawdzie” i miarą miłości bliźniego, pokora pozwala dostrzec dobro ukryte w innych. Człowiek prawdziwie pokorny nigdy nie dowierza swoim cnotom, ale za pewniejsze i doskonalsze uważa te, które spostrzega u bliźnich. A gdy pełna dyspozycyjność w ofiarowaniu siebie Bogu pozwala Mu kierować naszym życiem, pokora przyjmuje formę posłuszeństwa, szczególnie pielęgnowanego w życiu konsekrowanym.

 

 

©2021 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line